Weblog Barbara Muller - Keuzes
Vanaf januari 2011 houdt Barbara Muller, auteur van De babyplanner, een weblog bij op Peuteren.nl, rondom de oprichting van een gezinshuis. Wekelijks geeft ze je een blik in haar leven, hoe zij hiermee bezig is, de voortgang, struikelblokken en overwinningen.
Een keuze kan bepalend zijn voor de rest van je leven. Is het daarom dat het soms zo eng is om knopen door te hakken? Ik heb er maar wat vaak voorgestaan. En altijd was er weer dat stemmetje dat me vriendelijk doch dringend influisterde dat het beter was alles bij het oude te laten. ‘Waarom oude schoenen weggooien voor je nieuwe hebt? Het is toch geen slechte man? Alleenstaande moeder worden, dat is toch zielig? Een gezinshuis op willen richten in Dordrecht? Niet bepaald logisch met alle bezuinigingen in de jeugdzorg. Je betaalde baan opzeggen om schrijfster te worden? Keep on dreaming. Daarbij, stel dat je afhankelijk wordt van een ander, dat is niets voor jou. Daar ken ik je te lang voor.’ Inderdaad, mijn eigen ‘Japie Krekel’ gaat nu al 38 jaar mee. Al die tijd ben ik in tweestrijd als het om keuzes gaat. Mijn manco is dat mijn directe omgeving, lees mijn ouders, Japie lijken te sponsoren. Ze zijn het altijd roerend met hem eens en zien het liefst dat ik me stevig vasthoud aan veiligheid en vooral niet teveel risico’s neem in het leven. Want stel dat ik onderuit ga. Gelukkig duurt mijn tweestrijd nooit lang en wint mijn (eigen) wijsheid het van de stem. Wil je weten wat mijn truc is? Ik heb mezelf aangeleerd te benoemen wat mijn grootste angst is. Naast wat te verwaarlozen angsten als ‘bang om alleen te zijn, bang om te falen en bang om met hangende pootjes terug te moeten’, kwam ik op iets veel interessanters uit. Ik ben bang om later, vlak voor ik voor eeuwig mijn ogen sluit, een laatste vraag van mijn dochters te moeten beantwoorden. ‘Mam vertel eens, waar heb je nou spijt als je terugkijkt op je leven?’ Dan weet ik nu al wat mijn antwoord is. ‘Ik heb geen spijt van alle uitdagingen die ik ben aangegaan. Wel heb ik spijt van de dingen die ik uit angst niet heb gedaan. Wat voor moois had daar niet uit kunnen ontstaan.’ Toen mijn vriend laatst voor de zoveelste keer zijn wens voor gezinsuitbreiding met me deelde, hielp hij mij fijntjes herinneren aan die bewuste vraag. Hier moet ik mezelf nader uitleggen. Bij ons gaat zwanger worden niet vanzelf. Ik heb daar hormonen, puncties en meer van dat soort onhebbelijkheden voor nodig. Met een kans van een op drie dat het lukt. Ineens klaarde de lucht op. ‘Je hebt gelijk, als we er voor willen gaan, dan moeten we het nu doen. Ik ben 38 jaar, wil niet hoogbejaard op het schoolplein lopen. Dus dit is wel het moment. Dapper vertrokken we voor een eerste intake bij een nieuwe ivf kliniek. Want stel dat ik aan het eind van de rit twee kinderen aan mijn bed heb zitten, terwijl het er drie hadden kunnen zijn. Wat heb ik dan wel niet gemist?
