We waren inmiddels alweer een maand of drie aan het proberen of ik weer zwanger kon worden. Erg lang waren we er dus nog niet voor bezig en gezien mijn leeftijd (36) mochten we er ook niet van uit gaan dat het zo snel raak zou zijn. Maar je hoopt het natuurlijk wel...

Het was op dat moment zo'n negen maanden geleden dat we afscheid hadden moeten nemen van ons eerste zoontje. Aangezien hij was geboren middels een keizersnee werd ons dringend geadviseerd pas na een half jaar weer aan een eventuele volgende zwangerschap te beginnen. Voor ons geen probleem, afgezien dat mijn lichaam misschien nog niet toe was aan een volgende zwangerschap, waren wij er geestelijk ook nog niet aan toe. Het afscheid van ons kleine mannetje, die we maar een paar dagen bij ons hadden mogen houden, lag nog vers in ons geheugen.

Het was in diezelfde tijd dat wij hem lieten herbegraven. In eerste instantie hadden we gekozen voor een algemeen graf, maar daar waren we al heel snel op terug gekomen. Ons mannetje verdiende een eigen graf. Het werd een prachtig mooie herbegrafenis waar we allebei een zeer goed gevoel over hadden. Nu lag hij pas op zijn eigen plekje!

Ik was op dat moment al een paar dagen overtijd, maar eerdere testen lieten niets zien. Ik begon mij af te vragen waarom ik dan niet ongesteld werd? Op een zondag, een paar dagen na de herbegrafenis besloot ik de volgende dag de huisarts te bellen om mij te laten onderzoeken. Misschien was er wel iets mis gegaan bij de keizersnee? Of was er iets anders aan de hand? Hoe dan ook, om beslagen te ijs te komen (mijn huisarts zou ongetwijfeld vragen wanneer ik voor het laatst getest had) besloot ik er nog een laatste testje tegenaan te gooien. Eigenlijk gewoon om beslagen te ijs te komen bij mijn huisarts.

Mijn partner lag nog heerlijk te slapen en ik ging de badkamer in met mijn test in mijn hand. Ik las (voor de zoveelste keer) de beschrijving, voerde alles uit zoals het hoorde en legde de test op de rand van het bad. In afwachting van het resultaat ben ik de badkamer gaan opruimen. Ik was er zo van overtuigd dat hij negatief zou zijn dat ik hem zelfs bijna vergat. Vlak voordat ik de badkamer weer wilde uitgaan, zag ik hem liggen op het randje van het bad. Ik pakte hem, keek op het venster, ik keek nog eens goed... Twee streepjes????!!!!! Een beetje zwanger bestaat niet, dus... Ik was zwanger! Van vreugde ben ik boven op mijn (nog) slapende partner gesprongen.
Samen hebben we vol verbazing naar de test gekeken. Voor ons was het duidelijk... mijn lichaam heeft pas het nieuwe leven willen laten zien, nadat wij het verdriet van ons zoontje een goed plekje hadden gegeven zodat we helemaal open konden staan voor dit nieuwe kindje.

Ingestuurd door: Marion
Ingestuurd op: 1 september 2006

Lees ook

Alles over zwangerschapstesten en ovulatietesten