De mening van Nande

Sorry?
Ik ben moeder, heb twee gezonde kinderen die zeker niet te dik zijn, heb een man die dat niet is, ik ben actief, werk, zing, treed op, doe het huishouden, speel met mijn kinderen (en met mijn man ;-)) maar ben echt veel te dik. Dus op basis van mijn lijf zou ik niet in staat zijn om op een gezonde manier mijn kinderen op te voeden?

Sorry?
De opvoedkundige kwaliteiten van ouders zijn een optelsom van veel factoren. Inzet, inleving, liefde, discipline, zulke dingen moeten een solide basis vormen voor een veilige omgeving voor kinderen om in op te groeien. En zeg nou zelf, in ieder gezin is er wel iets ‘aan de hand’: een te veel afwezige ouder, een dysfunctionele relatie tussen de ouders, kinderen met handicaps, ouders met contactstoornissen, problemen met drank, noem maar op. Allemaal nare dingen die potentieel gevaar opleveren voor de opvoeding. En het gaat ook niet altijd goed. Gaan we dan een soort brevet van ouderschap invoeren? Kom je daar dan alleen voor in aanmerking als er niets op je aan te merken valt?

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik toch wel regelmatig moet fronsen bij de gedachte dat iedere Jandoedel gewoon kinderen kan krijgen (ook mensen niet bij lange na niet aan zo’n brevet van ouderschap zouden kunnen komen) en dat mensen die ongewild kinderloos zijn en graag een kindje willen adopteren daarvoor gestraft worden met jarenlange en peperdure procedures en keuringen. Terecht, want je wil natuurlijk wel dat het kindje in kwestie bij een liefdevol gezin terechtkomt en niet door een set psychopaten wordt opgevoed.

Om terug te komen op het obesitas verhaal: Obesitas op zich is geen probleem. Obesitas is alleen wel vaak een symptoom van onderliggende problematiek. In het nieuwsartikel waar deze stelling uit voorkomt wordt een beeld geschetst van mensen die hun kinderen – mogelijk door compleet gebrek aan kennis – mishandelen door middel van voeding. (overvoeren is net zo erg als uithongeren!) Ik zie een gezin voor me waarvan de ouders een lage sociaal economische status hebben, niet al te slim zijn, hun kinderen geen regelmaat en discipline meegeven en denken dat ze hun kinderen een groot plezier doen door ze hun zin te geven. Bij elkaar is dat een funeste cocktail en ja, dan krijg je kinderen die niet alleen te dik zijn, maar ook niet kunnen functioneren in een veeleisende, snelle maatschappij. Om dat nou als reden aan te grijpen om de kinderen bij hun ouders weg te halen? Ik betwijfel het.

Opvoeden is een kunst, goed voorbeeld doet goed volgen. Mensen moeten niet zo bang zijn om hun kinderen te laten weten wie de baas is. Helaas (en gelukkig!) voor het kind zijn dat de ouders. Néém die rol dan ook als ouder, voed je kind op! Hoe je er zelf aan toe bent hoeft daar helemaal geen belemmering voor te zijn.

Het mag duidelijk zijn dat ik het niet eens ben met de stelling…

De mening van Ada

Toen ik deze stelling las heb ik enige dagen moeten wachten want ik voelde alleen maar woede. Hoe durven ze. Obesitas is een ziekte die je mee krijgt bij je geboorte en je hebt dan levenslang gekregen.
Je hele leven bestaat uit vechten tegen je lichaam en geest. Tegen je omgeving die zich geroepen voelt om te zeggen “dat ieder pondje door het mondje gaat”. De televisieprogramma’s en reclames doen er nog een schepje bovenop. Een minderwaardigheidscomplex praten ze je aan en in wanhoop overweeg je voor maagverkleining of iets dergelijks, en wat nog het ergste is: artsen doen in veel gevallen ook nog mee. Ik weet waar ik over praat, ik ben ook te zwaar en draag dit mijn hele leven als een groot verdriet mee. Maar zou ik daardoor een slechte moeder zijn? Juist heb ik gevochten om mijn kinderen zo min mogelijk aan te laten komen maar helaas, één van mijn 2 kinderen is ook te zwaar. Ook zij heeft door mij levenslang gekregen. Maar ben ik daarom een slechte moeder? Zou dat een reden zijn dat ze bij mij weggehaald zou worden om elders gezonder te leven? Nee, ik heb nog steeds het gevoel dat de medische wereld zich niet bewust is dat obesitas een ziekte is.

De mening van Wendy

Met stijgende verontwaardiging las ik deze stelling. Veel te kort door de bocht, vind ik, temeer omdat overgewicht ook andere oorzaken kan hebben dan een ongezond eetpatroon. Bijvoorbeeld een afwijking aan de spijsvertering of aan de schildklier. Als zo'n afwijking erfelijk is, heeft het kind sowieso een grote kans om ongezond overgewicht te ontwikkelen. En zelfs al zou ongezond eten de oorzaak zijn, wie zegt dat de ouders dat dan overdragen hun kind? Wie bepaalt dat, dat obese ouders hun kind niet gezond zouden kunnen opvoeden? En dat een kind om die reden maar bij de ouders weggehaald moet worden? Dat is wel heel drastisch en naar mijn mening volstrekt onnodig. Er bestaat toch ook nog zoiets als opvoedkundige begeleiding?

Als obesitas al een reden is om kinderen bij hun ouders weg te halen, welke redenen volgen dan? Dat ouders uit een crimineel milieu komen? Dat ouders roken? Of dat ouders een te volle agenda hebben waardoor de kinderen gestresst kunnen raken?

De mening van Wendie

Hier kan ik me niet in vinden. Al was het maar, omdat deze stelling eigenlijk drie verkapte discussies behelst. Want wie heeft het recht een ander op de kwaliteit van zijn of haar opvoeding te beoordelen? Natuurlijk zijn er situaties denkbaar waarin het vrij duidelijk is dat een opvoeding niet werkt, maar om nu van willekeurig wie te gaan roepen dat hij of zij niet in staat is om de opvoedingstaak tot een goed einde te brengen vind ik veel te kort door de bocht.
Een tweede opgeheven vinger geldt dat obesitas in lang niet alle gevallen wordt veroorzaakt door slechte voeding. Erfelijke factoren, ziektes, medicijngebruik en te weinig lichaamsbeweging kunnen ook een oorzaak zijn. Ik zie dan ook niet in waarom dat opvoedingsproblemen zou moeten veroorzaken.
Maar goed, terug naar de eigenlijke stelling en ook daar kan ik mij zeker niet in vinden. Al was het maar, omdat inzichten over verantwoorde voeding in de loop der jaren meerdere maken zijn gewijzigd en dat nog steeds doen. Zo startte de overheid in de jaren 90 van de vorige eeuw de Let op Vet campagne. De bedoeling was bewustwording van de gevaren van vet voedsel en daarnaast het terugdringen van al die hart-en vaatziekten. Nog geen vijftien jaar later inmiddels weten we dat vetten niet over een kam geschoren kunnen worden, dat sommige vetten wel degelijk goed voor je kunnen zijn en dat die hele Let op Vet campagne geen enkel resultaat heeft geboekt. Moeten we dan nu alle zwaarlijvige ouders, die zich destijds wanhopig aan de overheidsrichtlijnen hielden, als slechte opvoeders bestempelen? Welnee, natuurlijk niet, want iedere redelijk denkende ouder biedt zijn kinderen gewoon standaard gevarieerd voedsel aan. Ook de ouders met obesitas. En voor die ouderparen die zielsveel van hun kind houden maar ook simpelweg graag van een patatje oorlog houden; liever een kind met een maatje meer dat zich geliefd weet, dan een kind dat weliswaar gezonder eet, maar geen liefde heeft gekend.

De mening van Miranda

Wat een lastige! Obesitas; is een chronische ziekte waarbij er een zodanige overmatige vetstapeling in het lichaam bestaat dat dit aanleiding geeft tot gezondheidsrisico's. Mogen mensen met deze ziekte wel of geen kinderen krijgen? Mogen mensen met diabetes wel of geen kinderen krijgen? Morgen mensen met HIV wel of geen kinderen krijgen? Mogen mensen met een psychologische aandoening wel of geen kinderen krijgen? Wie bepaalt dat? Ik in ieder geval niet, gelukkig niet. Wel kan ik mijn mening geven. Ik vind dat je er altijd voor moet zorgen dat je kindje gezond is en blijft. Je hebt lang niet alles in de hand, honderden kinderen worden ziek, ernstig ziek, zonder dat je daar een schuldige voor kan aanwijzen. Maar in hoeverre geldt dat ook voor ouders met obesitas? Jij als ouder moet controle houden over het gewicht en eetgedrag van je kinderen. Geef ze het goede voorbeeld. Wanneer je dat niet doet, valt dat onder verwaarlozing. Kinderen van 10 jaar oud die al 100 kg wegen is onacceptabel! Ze worden gepest en hebben grote kans op gezondheidsproblemen. Uiteraard zullen er genoeg ouders met obesitas zijn, die wel willen en wel de gezondheid van hun kind voorop stellen. Dus ja, ook ouders met obesitas zijn in staat om kinderen op te voeden en ja ook ouders met diabetes en ja ook ouders met HIV en ja ook ouders met psychologische aandoeningen...

De mening van Annet

Ik vind dat mensen met obesitas wel op een goede manier kinderen kunnen opvoeden. Aan obesitas kun je niet altijd wat aan doen. De ene persoon heeft aanleg om obesitas sneller te ontwikkelen dan de ander.
Het kan ook zijn dat deze mensen meer eten en bijvoorbeeld meer vet tot zich nemen, maar net zo goed kan het ook een stofwisselingsziekte zijn. Een kind opvoeden doe je vanuit het hart. Of obesitas daar wat mee te maken heeft voor mij niet.