Bij ISCI pakken ze een goed zaadje en die plaatsen ze in het tweede laagje van het eicel.
Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.Omdat ik PCO heb is het heel moeilijk om de juiste hormonen te vinden om de eitjes te laten rijpen. Ik had erg veel eitjes dus ze moesten oppassen voor over stimulatie.
De ene keer groeide er helemaal niks waardoor ze de medicatie verhoogden, maar de volgende keer was het weer veel te veel zodat ik weer moest stoppen. Zoveel grote eitjes kan gevaarlijk zijn.
Na vele keren stoppen hadden ze eindelijk de juiste hormonen gevonden.

Eindelijk was het tijd voor de punctie! Ik zag er erg tegenop ik was erg bang voor de pijn. Gelukkig werd ik erg goed begeleid in het ziekenhuis. Ik kreeg van te voren een verdoving in mijn bil en daar werd ik een beetje high van. Daarna kreeg ik nog een verdoving ergens in mijn vagina. Daar voelde ik zeer weinig van. Vervolgens kwamen ze met een inwendig echo-apparaat met een hole naald eraan. Daar gingen ze de eitjes mee opprikken.

Het was best pijnlijk maar wel uit te houden en de mensen die er bij waren hebben mij super begeleid.
Ik had acht goede eitjes! De volgende dag kreeg ik een telefoontje om te kijken hoeveel er bevrucht waren. Bij mij waren dat zeven eitjes. Van die zeven werd er één terug geplaatst en drie waren goed genoeg om de vriezer in te mogen.
Je krijgt een embryo terug geplaatst en dan moet je 14 dagen wachten. Wat een slopende tijd. Het lijkt alsof die twee weken, jaren duren. Dat is toch wel het moeilijkste van alles.

Ik deed een test op dag 14 en die was heel licht positief. Ik kon het niet geloven. Het zal toch niet de eerste keer meteen raak zijn?! Maar helaas na een paar dagen kreeg ik een bloeding. Uit het bloedonderzoek bleek dat ik toch even zwanger was geweest maar helaas bleef het niet zitten.

Ik had nog drie cryo's daar werd er één van terug geplaatst. Weer twee slopende weken maar helaas helemaal niks. Je voelt je zo leeg en zo boos. Je gaat steeds meer denken: 'Mag ik nog wel een kindje ontvangen?' of 'Zal ik nooit moeder worden?'. Het is erg slopend zo'n proces.

Ik had nog twee cryo's in een rietje zitten en ze waren allebei goed de vriezer uitgekomen. Ik besloot ze beide terug te plaatsen. Weer twee slopende weken. Op dag negen verloor ik wat bruinbloed. Wat voelde ik me rot. Ik dacht dat het weer mislukt was. Op dag elf besloot ik toch een test te doen. Ik had zo'n dubbel gevoel. Wat bleek? Een hele dikke positieve test! Ik kon mijn ogen niet geloven maar het maakte mij ook onzekerder. Zal het echt zo zijn? Blijft het dit keer zitten?Ik werd gek van al die gedachten in mijn hoofd. Uit de ziekenhuistesten bleek ik inderdaad echt zwanger te zijn! Super blij maar ook heel onzeker.

Dan komt de vraag hoeveel zijn het er? Bij de eerste echo was het echt heel spannend hoeveel ukkie's er in mijn buik zouden zitten. Er bleek er een-tje te zitten, de ander was niet blijven zitten. Aan de ene kant was ik wel blij want een tweeling zwangerschap brengt risico's met zich mee.
Tot ongeveer dertien weken moest ik steeds op controle in het ziekenhuis daarna mocht ik naar de verloskundige. Ik ben nu zeventien weken zwanger en nog steeds onzeker. Elke keer ben ik blij als ik naar de verloskundige mag en opgelucht als ik het hartje hoor kloppen. Ik was niet zo heel veel aangekomen zei de verloskundige maar zolang de baby goed groeit is er niks aan de hand. Maar ik maak mij dan toch weer druk. Groeit de kleine wel goed? Mijn buik groeit niet echt hard. Zal alles wel goed gaan daar binnen? Die vragen blijven spoken in je hoofd. Op 31 oktober krijg ik mijn 20 weken echo om te kijken of alles goed gaat met de baby. Ik ben zo benieuwd naar ons ukkie ik kan niet wachten.

Het is een zware en moeilijke periode in het ziekenhuis. Het kan je echt slopen en je ervaart veel verdriet, maar dit alles was het zeker waard als ik straks mijn kleintje in mijn armen kan sluiten. Op 16 maart 2007 ben ik uitgerekend.

Ik wil de mensen die deze weg ook moeten bewandelen heel erg veel sterkte wensen. Zorg dat je goed met je partner praat en zeg alles eerlijk tegen elkaar. Huil bij elkaar. Je hebt elkaar echt nodig!! Ik brand een kaarsje voor jullie allemaal en hopelijk mogen jullie ooit ook zo'n mooi wondertje in jullie armen sluiten.

Ingestuurd door: Wendy
Ingestuurd op: 1 november 2006