Column: Mama onderzoekt het leven op een andere planeet – Man 1
Het was eigenlijk al vrij snel ‘raak’. Ik leerde een man kennen. Iemand met een eigen bedrijf, ik geloof zelfs meerderen. Hij kwam uit Middelburg, ik uit Den Haag. Niet echt naast de deur maar ach, dat was slechts een klein detail. Hij liet al snel weten dat het voor hem geen enkel probleem zou zijn een huis bij mij in de buurt (erbij?) te nemen. De mailtjes werden boeiender, de daarop volgende sms’jes frequenter, de telefoongesprekken (wat had hij een heerlijke stem) dieper en langer. Er werd zelfs al gesproken over toekomstverwachtingen en toekomstplannen. Een date kon dus niet uitblijven.
Ondanks al het leuke contact vooraf was ik er vooraf heilig van overtuigd dat die date helemaal niks zou worden. Dus toen hij in zijn - ik heb niets met auto’s maar deze was echt mooi - Mercedes kwam voorrijden, wist ik eigenlijk al: ‘Dit wordt niks’. Maar toen ik bij hem in de auto stapte en zijn warme stem hoorde, werd ‘niks’ al snel in mijn hoofd gewijzigd in: ‘Wow… dit heeft eigenlijk best potentie’.
Het werd een leuke, lange, gezellige eerste date… Wat drinken op Kijkduin – waar hij mijn hand voorzichtig vastpakte – vervolgens wat eten in een luxe restaurant. De gerechten wisselden zich af met aangename gesprekken en verwachtingsvolle uitspraken. Na een innig afscheid reed ik met vlinders in mijn buik naar huis. Het kan dus écht…
Maar na twee dagen viel er ineens een radiostilte. Zomaar van het een op het andere moment liet hij niks meer horen. Na een explosie van mail en smsverkeer, valt zoiets op. Na twee dagen volgde de eerste sms. Zijn exvriendin wilde voor hem scheiden en dat had hem toch van de kaart gebracht, het watje. Hij wilde graag over alles nadenken. Daar had hij maar liefst drie dagen voor nodig. Na deze dagen van stilte, volgde uiteindelijk het verrassende woord: Hij wilde het tóch proberen, met mij dan. Haleluja.
Dit proces heeft zich binnen zo’n veertien dagen nog een paar keer herhaald, uiteraard met steeds andere ‘smoezen’ en werd het mij per smoes duidelijker met een pathalogische leugenaar van doen te hebben. Ik heb het contact in totaal drie keer verbroken. Helaas liet ik mij twee keer - door die rustgevende stem - verleiden, maar de derde keer was definitief. Natuurlijk ging alles iets moeizamer dan ik nu schrijf en vloeiden de tranen rijkelijk. Bij mij, bij hem weet ik niet. Ik was in ieder geval met deze man, een stukje illussie armer geworden maar tevens ook een ervaring rijker en ik besefte: Relatieplanet heeft nog zo’n miljoen mannen… en ik heb er maar eentje nodig, dus…
Conclussie: Man 1 een pathalogische leugenaar, hoog IQ maar met een EQ die ver onder de grens van het gemiddelde ligt. Op naar man 2!
