Tekst: Monique Hordijk |
Foto: Marion Middendorp |
Printversie (pdf)
FAS en pleeggezinnen
Roos begeleidt al haar hele leven pleegkinderen, over kinderen met FAS in haar gezin zegt ze: “Patrick was nog geen 2 jaar toen hij bij ons kwam wonen. Het was een heel lief ventje maar in het pleeggezin waar hij was ondergebracht was hij niet te handhaven - hij terroriseerde daar het hele gezin. Patrick zijn biologische ouders zijn beide alcohol- en drugsverslaafd. Totdat hij naar de peuterspeelzaal ging was er weinig aan hem te merken. Eenmaal op de basisschool begon de narigheid: slaan en schoppen, ongecontroleerd gedrag en vooral niet luisteren. Bijzonder onderwijs leek de oplossing maar ook daar ging het helemaal mis, er was niets met hem te beginnen: de tafels vlogen in het rond, alle andere kindjes moesten het ontgelden. De omgang met Patrick verliep steeds moeizamer, niemand begreep wat er aan de hand was. We hebben allerlei medische instanties afgelopen en we zijn zelfs bij een natuurgenezer geweest - al snel werd er aan ADHD of PDD-nos gedacht. Het werd bij ons thuis een onhoudbare situatie, ging er van alles stuk: van de koelkast tot het gasfornuis en de droger - alles moest het ontgelden. Natuurlijk probeer je te praten als een kind zo 'out of control is'maar Patrick kon alleen maar zeggen: 'Ik wil dit niet, maar het gebeurt gewoon.'Dag en nacht moesten wij op hem letten want hij was zo onvoorspelbaar. Tot mijn grote verdriet en opluchting regelde pleegzorg een opvangadres voor de weekenden.
Roos vervolgt haar verhaal: 'Veel instellingen en heel veel verdriet later kregen we te horen dat Patrick FAS heeft. Eindelijk had zijn gedrag een naam, maar hoe moesten we nu verder? Ik verdiepte me in alles wat met FAS te maken heeft en werd er niet vrolijker van: deze kinderen hebben ongewild levenslang gekregen. Bij ons mannetje kan het gebeuren dat hij wegglijdt in een wereld van vergetelheid naarmate hij ouder zal worden. Ook verandert zijn uiterlijk en krijgt hij tics, zijn hele lijfje gaat dan schudden van zijn hoofdje tot zijn tenen - zelf merkt hij er niets van. Ook zijn korte geheugen werkt heel slecht. Sinds anderhalf jaar woont hij niet meer thuis, ik voel me daar heel schuldig over. Ondanks alle liefde die we voor onze pleegkinderen voelen en al onze ervaring, is het ook voor ons te zwaar om mee om te gaan. Niemand weet wat de toekomst voor Patrick en zijn lotgenoten zal brengen. Het is vreselijk om te zien hoe een kind afglijdt, terwijl dit niet nodig was geweest: hij had een gewoon jongetje kunnen zijn zonder de drank van zijn moeder.'
Als kind werd Roos zelf in pleeggezinnen geplaatst. Dit motiveerde haar om op volwassen leeftijd haar hart en haar huis open te stellen voor andere pleegkinderen. Haar rijke, onthutsende en emotionele ervaringen als pleegmoeder en pleegkind, zullen binnenkort in boekvorm verschijnen.
