Na die 2 weken begon het. Veel darmkrampjes en ik geef borstvoeding dus daar word je onzeker van. Het huilen begon rond 17 uur en dan kregen we hem niet meer stil. Het gehuil ging door merg en been. We kregen ook kraamvisite en dan ging een van ons boven Thijmen troosten en op bed leggen en de ander bij de visite zitten. Ze kregen hem vaak niet eens te zien. Iedereen kwam met goedbedoelde adviezen; heb je dit of dat al gedaan? Gek wordt je er op den duur van...

Op een avond wisten we het niet meer (na 3,5 week). Hij huilde (denk krijsen) zo zielig dat ik echt bang was dat hij iets ergs onder de leden had. We besloten het nummer te bellen van consultatiebureau dat je 24 uur per dag mocht bellen.
We hadden alles gedaan, hij had gegeten, was verschoond, boertje gelaten, et cetera. Niks was er goed, hij wilde niet bij mama liggen en getroost worden. Wat vond ik dat erg, het voelt als falen en heel onzeker.
Ze gaven advies om hem in een badje te doen. Nou en inderdaad, daar werd hij rustig van, maar daarna huilde hij weer, maar minder erg. In bed gelegd wat we altijd deden en toen heeft hij toch geslapen.

Maar elke week werd het toch beetje bij beetje erger. 's Nachts sliep hij op zich nog wel een paar uur en dan konden we toch even bijtanken op die paar uurtjes, maar na 6 weken begon het gehuil/gekrijs ook 's nachts. Weer naar het consultatiebureau omdat ik het niet meer wist en dat het zo zielig voor hem was en dat het teveel werd. Je dondert echt heel hard van die roze wolk. Het leek ons dat hij veel pijn had door krampjes. Hij zwaaide en maaide met armen en benen. De speen sloeg hij ook elke keer uit zijn mond. Hij overstrekte zich, dronk gulzig. Het was gewoon zielig, Thijmen zat duidelijk niet lekker in zijn vel, maar wat doe je er aan? Kim, onze vaste wijkverpleegkundige van het consultatiebureau die opperde dat inbakeren waarschijnlijk iets voor ons was. We kregen uitleg door een gespecialiseerd iemand en zijn er gelijk mee begonnen. Heb wel een hele dag lopen janken, leek zielig om je kleintje als wurmpie te verpakken, geen speentje meer, meer laten huilen, de 3 rrr in acht houden (wat we toch al best redelijk deden).
We hebben de inbaker doeken van pacco. Dat is met klittenband en is een stuk makkelijker om te doen. De eerste nacht sliep hij al gelijk 6,5 uur! En hij was al wat rustiger. We wisten niet wat we meemaakten. De dag erop ging het weer wat beter en we zagen onze lieve kleine Thijmen echt lachen en relaxter worden. We doen het nu bijna 3 weken en je ziet vooruitgang. Hij slaapt ook veel beter en huilt gewoon alleen om te eten, zelfs geen huiluurtje meer! Het is echt inbakeren, slapen, uitbakeren, eten, aandacht, heeft hij weer slaap, weer inbakeren en naar bed. Niet teveel prikkels aanbieden, geen mobiel in de box, et cetera. Na 2 weken mochten we weer met hem wandelen in de wagen, maar wel ingebakerd! We zijn ook naar een osteopaat geweest en zij zei dat er een obstakel zat in het nekje. Wij zijn 3x naar haar toe geweest, maar vonden het geen meerwaarde, het voegde niks toe aan inbakeren en aan darmkrampjes deed ze niks, nekje is opgelost. Hij heeft nog steeds veel krampen en dat hoor je nog goed, hij kreunt veel in zijn slaap. Is nog wel zielig, maar hij krijst/huilt niet meer, dus dat is wel een vooruitgang.

Het consultatiebureau denkt heel goed mee. Woensdag evalueren we hoe het gaat en krijgt hij zijn prikjes. Dan mag hij niet worden ingebakerd. Na 6 weken wordt het afgebouwd... Of Thijmen een huilbaby was/is? Hij huilde veel, maar om dan gelijk een stempel erop te drukken...


Ingestuurd door: Daisy Sonneveldt, mama van Thijmen
Ingestuurd op: 1 maart 2008

Lees ook

Huilbaby's