Probeer bewust tijd vrij te maken om met je partner over het gebeurde te praten. Ook kan het prettig zijn je verhaal te delen met een vertrouwd persoon buiten het gezin, juist omdat diegene er met iets meer afstand naar kan kijken. Dit kan ook een maatschappelijk werker zijn van de neonatale intensive care, die veel ervaring heeft op dit gebied. Als je probeert de ervaringen een plek te geven, kun je het contact met je kind meer 'bevrijd' opbouwen. Het geeft je weer nieuwe energie om het alledaagse leven vorm te geven en zo te organiseren dat je niet uitgeput raakt. Er komen ook dagen dat het bijna vreemd is om terug te kijken naar wat er gebeurd is. De 'uitgerekende datum' is zo'n dag: een heel gewone dag, die voorbij gaat alsof er niets aan de hand is, alsof het niet de geboortedag van je kind had moeten zijn, terwijl die gebeurtenis nu al weken of zelfs maanden geleden is. De meeste mensen in je omgeving beseffen niet dat het eigenlijk een bijzondere dag is.

Thuis

Vaak begint het verwerken pas als je kind al thuis is. Eerder is daar nauwelijks ruimte voor: dan ben je bezig met van alles regelen en organiseren - naar het ziekenhuis, artsen spreken, kolven, misschien moet je van alles regelen voor de opvang van oudere kinderen. Pas als je kind thuis is, wordt duidelijk wat je hebt meegemaakt: je zwangerschap en de bevalling, de opname van je kind en alle zorgen die je je om hem gemaakt hebt, je hoop en je wanhoop. Het lastige is, dat vrienden en familie die je in die tijd zo bijgestaan hebben, het nu kunnen laten afweten. Je kind is toch thuis? Er is toch niks meer aan de hand? Zelfs je partner kan er hetzelfde over denken: Vergeet nou maar wat er gebeurd is, het is voorbij, nu is alles toch goed?'
Dat is het punt, misschien kun jij het niet vergeten en ook niet geloven dat alles goed is, integendeel, er is nog veel waar je aan twijfelt. Misschien vraag je je af waarom het jou is overkomen, of je gaat je zelfs schuldig voelen.
Aarzel niet om professionele hulp in te roepen: via je huisarts kun je naar een psychotherapeut of een maatschappelijk werker, de thuiszorg heeft ook maatschappelijk werk in huis of je kunt nog eens een afspraak maken met de maatschappelijk werkster van het ziekenhuis. Soms zijn een of twee gesprekken al genoeg om weer verder te kunnen.

Tip: Soms is het prettig om je hele verhaal al dan niet met zoveel mogelijk details aan het papier toe te vertrouwen (later een waardevol document voor je kind).

Zorgen

Als je je zorgen maakt over je kind, probeer dat te bespreken met de kinderarts of met je huisarts, mogelijk kan hij je op een aantal punten geruststellen. Of misschien deelt hij je zorgen en wordt je kind doorgestuurd naar iemand die gespecialiseerd is op het gebied van jouw zorg, bijvoorbeeld een fysiotherapeut. Je kunt ook contact opnemen met de wijkverpleegkundige, zij kan je helpen de juiste weg te vinden.

Deel ervaringen

Gelukkig komen de meeste ouders ook in eigen kring wel mensen tegen die begrip hebben voor wat je doormaakt, en die de juiste toon weten te treffen. Ook kunnen gespreksgroepen, zoals georganiseerd door de Vereniging van Ouders van Couveusekinderen (VOC), een belangrijke rol spelen. Daarnaast heeft de VOC een e-maillijst, waarop je als lotgenoten ervaringen uitwisselt. (VOC, Postbus 1024, 2260 BA, Leidschendam, tel 070 3862535, www.couveuseouders.nl.)

Bronvermelding

www.kenniscentrumprematuren.nl

Extra informatie

Couveusekinderen