Na gerustgesteld te zijn ging ik weer verder aan het werk, wat die dag dus behoorlijk zwaar was.
's Avonds werd dit weeige gevoel steeds heviger en ik kon mij geen houding meer aannemen. Ik voelde ons ukkie niet meer schoppen en dacht dat ik de bloedprop verloor. Dus hing ik weer gelijk aan de telefoon om mijn verhaal te doen. Ze wilden toen toch dat ik even langs het UVC in het WKZ kwam.
Mijn vriend en ik zijn toen gelijk naar het WKZ gereden en we waren allebei erg gespannen in de auto onderweg. Er werd weinig gezegd en ik was me alleen maar aan het concentreren op mijn buik in de hoop een schopje te voelen. Op een gegeven moment zei mijn vriend: 'als het kindje maar niet te vroeg komt, het is wel vrijdag de dertiende-.
Eenmaal in het ziekenhuis voelden ze aan mijn buik en gingen ze naar het hartje luisteren. Mijn buik vonden ze erg hard en het hartje klopte niet regelmatig, het ging van langzaam kloppen naar hard kloppen en dat ging even zo door. Na het horen van mijn verhaal, het voelen aan mijn buik en het horen van het hartje hadden ze mij vast verteld dat ik waarschijnlijk zou moeten blijven die nacht. Ook werden we doorgestuurd naar een gynacoloog een verdieping lager.
Daar werd ik meteen aan de hartbewaking gelegd en werd er gevoeld of ik ontsluiting had. Ik had op dat moment 1 à 2 cm ontsluiting. (Dat weeige gevoel dat ik had bleken dus weeí«n te zijn). Ze keken ook op een echo om te zien hoe onze kleine het maakte en of ze eventuele andere gekke dingen zagen. Ze zagen op de echo dat mijn placenta losliet door een bloeding achter de placenta, tegelijkertijd ging het hartje van ons ukkie steeds langzamer kloppen.
Er was paniek ontstaan bij de gynacologen en bij mijn vriend en mij. Alles ging langs ons heen op dat moment, ze spraken niet meer tegen ons maar alleen nog maar tegen elkaar met termen die wij niet kende. Toen werd er gezegd dat ons kindje met spoed gehaald moest worden, en riep iemand SPOED O.K. Ik werd klaargemaakt voor de operatie en al rennend naar een andere verdieping gebracht. Iedereen was buiten adem van het rennen en aangekomen bij de operatie kamer werd ik zowat op de operatietafel gegooid en moest ik meteen onder algehele narcose. Een ruggenprik zou te lang duren voor die ingewerkt zou zijn.
Vanaf het moment dat spoed OK geroepen werd, werd ons zoontje tien minuten later geboren met een keizersnede om 23.40 uur (ik was op dat moment 31.5 weken zwanger). In shock ging ik de narcose in en zo kwam ik er na 1,5 uur ook weer uit. Op dat moment dat ik wakker werd stonden er twee vrouwen boven mij die vertelde dat ik een zoontje had. Mijn vriend was bij hem (gelukkig hadden we al een naam!).
We hadden van te voren afgesproken dat als er iets zou zijn dat hij met het kind mee zou gaan. Ik werd naar de intensive care gebracht om mijn kleine Sandro te bewonderen. En daar zag ik een klein hoopje mens in de couveuse die moest vechten voor zijn leven. Zijn lichaampje zat vol met toeters en bellen en ook lag hij aan de beademing. Het deed uiteraard veel pijn om hem zo te zien, maar we hoorden dat hij een sterk mannetje was en dat het erg goed ging naar omstandigheden. Later kregen we te horen dat het voor hem geen half uur langer had mogen duren en dat het met mij ook niet goed had afgelopen als ik was gaan slapen.
Dus vrijdag de dertiende zal voor ons voortaan een geluksdag zijn, want op deze dag werd ons kleine, GROTE wonder geboren!
Ons mannetje heeft in totaal 5 weken in het ziekenhuis gelegen:
De eerste paar dagen op de IC in het WKZ. Ik kon hem de eerste drie dagen alleen maar aanraken door het raampje van de couveuse. En toen mocht ik hem eindelijk vasthouden. Wat ging er toen veel door mij heen. Zo'n klein mannetje en je moest uitkijken voor alle snoertjes die aan zijn lichaam zaten.
Na 5 dagen in het WKZ te hebben gelegen mocht hij over naar het Diak. In het begin waren wij hier niet blij mee want waarom zou je hem nu al moeten verhuizen, hij lag daar toch goed. Maar het betekende dat het erg goed ging met onze kleine man en dat hij dus niet meer die hele intensieve zorg nodig had. Zo maakte hij weer plaats voor de kindjes die het meer nodig hadden.
In het Diak, heeft hij iets meer dan 4 weken gelegen, zij hebben ons daar ook heel goed opgevangen. Gelukkig hadden ze daar babyview zodat ik hem thuis ook in de gaten kon houden. Dit had ik echt nodig. Je probeert natuurlijk zoveel mogelijk bij hem te zijn, maar het is vreselijk om zonder kind steeds te vertrekken.
Je hebt in die periode inderdaad geen tijd om na te denken en iedereen zei ook tegen mij dat de klap wel zou komen als ik meer rust zou hebben, want ik was na mijn idee veel te nuchter onder het feit dat ik bijna mijn zoontje was verloren en ik zelf het ook bijna niet had gered. Ik heb nu al een tijdje rust, mijn zoontje is 17 november thuis gekomen en het begint dus nu echt tot me door te dringen wat er allemaal gebeurd is.
Ik ga regelmatig naar mijn huisarts want met haar kan ik erg goed praten. De mensen om mij heen begrijpen niet hoe het voelt om dit mee te hebben gemaakt, ze proberen wel mee te leven maar dan komt er weer een opmerking van: 'Het gaat toch goed met hem!' of 'Wees blij dat je niet op de normale manier bent bevallen.' of 'Wees blij dat hij te vroeg is gekomen want nu heb je geen striae.' Zo heb ik nog wel een paar opmerkingen van mensen die niet weten waar ze het over hebben.
Het gaat nu allemaal heel goed met ons wondertje, hij is nu al 5000 gram en 57 cm lang. Een echte baby met echt babyvet... Heerlijk!!
