Het is oktober 2002, op de radio volgen de weerswaarschuwingen zich op. Zware storm woedt over Nederland en er wordt gewaarschuwd vooral op het hoogtepunt van de storm binnen te blijven. Wij zijn eigenwijs, we gaan toch naar buiten, we willen naar het grafje van onze zoon. Hij is pas enkele dagen daarvoor begraven en we laten ons natuurlijk niet door een windje weerhouden! Het ritme van de dag zorgt ervoor dat we juist op het tijdstip waarop de storm het hoogtepunt bereikt, over de begraafplaats lopen. De rit er naar toe vertelt ons dat het serieus is, overal liggen omgewaaide bomen en afgerukte takken. Terwijl wij over de begraafplaats lopen – en het is een aardig eindje lopen naar het grafje – slaan boven ons de toppen van de bomen alle kanten op maar waar wij lopen is het doodstil… tot aan het grafje - daar konden we zelfs een waxinelichtje aansteken - en weer terug. Voor en achter ons woedt de storm, maar waar wij lopen is het windstil…

Vandaag is het 3 oktober, de geboortedag van Nick*. Natuulijk gaan we vandaag naar het grafje en ook vandaag zou geen enkel weeralarm ons binnen kunnen houden…

De hele dag probeer ik alle ballen hoog te houden. ’s Morgens zorg ik er voor dat de kinderen zijn aangekleed en met volle buikjes naar school en peuterspeelzaal gaan, zodra ze daar zijn probeer ik een fulltime job te proppen in een halve dag. Om half 12 rijd ik eerst langs een wanbetaler om nogmaals een factuur af te leveren – helaas was er niemand ter plekke dus door de brievenbus gegooid – en vervolgens zoon 1 opgehaald van de peuterspeelzaal. Via de trombosedienst – het was tijd voor mijn bloedcontrole – naar huis. Eten klaar maken en samen eten. Nog een uurtje de tijd om snel nog wat te werken, dan is het alweer tijd om zoon 2 op te halen van school. Van school naar het lab om wat testen af te leveren en van het lab naar de sportschool, want zoon 2 heeft Judoles. Na Judo snel naar huis om het eten klaar te maken. Natuurlijk met verse ingrediënten want dat is wel zo gezond. Het gerecht moet nog 8 minuten in de oven. Ik zet het wekkertje en gebruik de tijd om snel mijn mail door te lopen en waar nodig af te handelen… en bedenk ik mij: ‘Wat duren die 8 minuten lang…!’ Dan ruik ik het al! In de haast had ik niet, of niet goed, op de startknop van het wekkertje gedrukt en is het eten gecremeerd. En op zo’n moment voel ik mij zo verschrikkelijk falen…

Wat is dat toch? De hele dag kun je succesvol jongleren maar als er iets mis gaat, voel je je een enorme kluns die niks kan goed doen. Natuurlijk niet terecht… maar schakel je gevoel maar eens uit.

Mijn dag vervolgd. Vriendlief gebeld of hij dan maar voor de jongens patat wil meenemen omdat de gezonde maaltijd verkoold in de afvalbak is verdwenen. Aangezien we hierdoor later zullen eten, doe ik alvast de jongens onder de douche en steek ze schoon en gebodylotiond in hun pyjama’s. Vervolgens ruimen we het speelgoed op en intussen komt vriendlief met de patat. Eten. Na het eten naar boven, tandenpoetsen, boekjes voorlezen, slaapliedje zingen, kusje geven, zwaaien… en naar beneden om achter mijn computer te duiken om mijn fulltime job in de avonduren voort te zetten.

Het gevoel van falen heb ik nog steeds. Het zit me nog steeds niet lekker dat ik met mijn stomme kop die wekker niet goed heb ingedrukt! Had ik het maar gecontroleerd… had ik maar… Bah!

Gelukkig is dit de eerste keer dat ik het eten verpieter. En nu probeer ik mijzelf wijs te maken: ‘Kwel jezelf niet langer, hoe meer ballen, hoe meer kans dat er eentje valt.’ Ach, al zeg ik het tien keer tegen mijzelf, ik neem mijzelf - op dat gebied - toch niet serieus.
Ik vraag mij trouwens af of vaders ook zo hard zijn voor zichzelf? Of is dit geen ‘moederding’ maar meer een ‘marionding?’

Ik ga maar weer eens aan het werk…