Kabouter Nachtegaal wordt wakker. Hij staat op. Hij wast zich en kleedt zich aan. Kabouter Nachtegaal voelt zich niet zo lekker. Hij heeft keelpijn.
Iemand klopt op de deur. Het is Kabouter Vrolijk. "Hallo, Kabouter Nachtegaal, ik wil je iets vragen. Wil jij een mooi lied zingen in het kabouterhuis? Alle kabouters wachten op je."
Kabouter Nachtegaal opent zijn mond. Hij wil zeggen, 'ja, dat wil ik wel doen', maar er komt geen geluid uit zijn keel. Kabouter Nachtegaal is zijn stem verloren. Hij niest: "Hatsjie, Hatsjoe.' Hij hoest: "Uch, uch."
Het is bijna niet te horen. Kabouter probeert nog een keer te praten, maar het lukt niet.
Zijn gezicht is voorrood. Hij heeft het erg warm. Kabouter Nachtegaal heeft koorts. Hij is ziek.
Kabouter Vrolijk zegt: " Ga jij maar lekker weer je bed in. Ik pers een sinaasappeltje voor je uit. Doe een warme sjaal om je nek, dan ben je morgen misschien weer beter. Nu ga ik je stem zoeken."
Kabouter Vrolijk kijkt overal in het huisje van Kabouter Nachtgaal.
In de kasten. Onder het bed. In de pannen in de keuken. Maar de stem van Kabouter Nachtegaal is nergens te vinden.
Kabouter Vrolijk weet het niet meer. "Ga maar slapen," zegt hij tegen de zieke kabouter. "Morgen zoek ik verder. Daag, beterschap!"

De volgende morgen is Kabouter Vrolijk vroeg in het huisje van Kabouter Nachtegaal. Maar hij vindt de stem van zijn vriend weer niet.
Ze horen alleen een vogeltje zingen.

Na nog een dag, voelt Kabouter Nachtegaal zich een stukje beter. Kabouter Vrolijk komt binnen. Heel zachtjes hoort hij 'hallo' zeggen.
"Je kan weer praten. Je stem is terug. Waar was hij nou?" roept hij uit.
"Ik weet het niet. Maar ik kan weer praten. Hiep, hoi."
Kabouter Nachtegaal is ook niet ziek meer. "Morgen zing ik mijn mooiste lied in het kabouterhuis."
Als Kabouter Vrolijk naar buiten loopt, hoort hij Kabouter Nachtegaal oefenen. Hij maakt zelf een melodietje.
'Ik ben zo blij, ik ben zo blij,
zing je een liedje, samen met mij?
Ik ben zo blij, ik ben zo blij,
doe je een dansje, samen met mij?'