Het is rustig in de groep 1-2 van juf Bibi.
De jongste kinderen zitten net op school en Astrid moet nog wennen.
Af en toe gaat ze naar juf Bibi toe en vraagt: ‘Wanneer komt mijn mama weer?’
‘Na het buiten spelen,’ antwoordt juf Bibi geduldig ‘Ga maar rustig verder werken’.
‘Dat deed ik vroeger ook altijd,’ fluistert Ron tegen Yens, net alsof dat al jaren geleden is.
‘Jongens, stil!’ klinkt juf Bibi. ‘Straks mogen jullie weer praten.’
‘Ik wil nu praten,’ zegt Ron brutaal.
Juf Bibi is lief, maar ze kan ook heel streng zijn. ‘Dan ga jij maar even op de gang praten en als je klaar bent kom maar terug,’ zegt ze.
Ron ziet dat ze het meent en zegt vlug hij dat ie al uitgepraat is. Het lijkt net of juf Bibi hem niet gehoord heeft. Ze is in gedachten, het lijkt of ze droomt.
Dat komt best vaak voor.
Plotseling is ze er weer en zegt: ‘Kom opruimen, we gaan fruit eten.’ Tegen Ron: ‘Niet meer zo brutaal jij!’

Als alle kleuters in de kring zitten en ze hun fruit eten, droomt juf Bibi weer weg.
‘Zie je dat?’ wijst Ron. Een paar kinderen lachen. ‘Ik denk dat ze op iemand is, zo doet mijn zus ook,’ merkt Ester eigenwijs op. Dit zorgt voor nog meer gelach.
‘Op wie, denk je?’ vraagt Lars. ‘Op meester Hans, natuurlijk!’ ‘Nee, op de directeur.’
De kinderen komen nu van hun stoelen en praten door elkaar.
‘Ha, ha, de directeur, die is veel te oud en niet lief.’
‘He, zeg jongens, wat is hier aan de hand? Waarom zijn jullie niet gewoon rustig aan het eten?
Kom, terug naar jullie stoelen!’ Omdat juf Bibi weet dat ze er met haar gedachten niet bij was, wordt ze niet boos.
De kinderen zitten er bovendien niet ver naast.
Opeens gaat de deur open en een strenge stem zegt: ‘ Juf Bibi, orde en netheid, dat wil ik op mijn school. U moet veel strenger zijn. Denk eraan!’ En weg is hij weer.
Juf Bibi zucht. ‘Kom, we gaan buiten spelen. Gaan jullie je jassen maar pakken.’
Ze neemt zich voor om beter op te letten.