Hebben jullie een specifieke taakverdeling wanneer jullie samen schrijven of regelt dat zichzelf?

Een echte taakverdeling hebben we niet. Meestal bedenken we eerst samen een aantal leuke titels. Vervolgens leggen we die voor aan één van onze uitgevers . Als die het ook leuke ideeën vindt, gaan we aan de slag. Omdat we vaak met meerdere dingen tegelijk bezig zijn, werkt de één aan het ene project en de ander aan een ander project. Maar we bekijken en herschrijven altijd elkaars werk. En als de één ergens vastloopt, gaat de ander verder.

Schrijven jullie ook afzonderlijk van elkaar verhalen of boeken?

We hebben zoveel werk waarmee we samen aan de slag kunnen dat we daar helemaal geen behoefte aan hebben. Maar als we bijvoorbeeld een serie van zes verhalen moeten schrijven, zouden er gemakkelijk drie door de één en drie door de ander geschreven kunnen zijn. Niemand die dat zal merken. Vaak weten we zelf niet eens meer wie nou welk versje of verhaaltje geschreven heeft.

Van welk zelfgecreëerd figuurtje of persoon houden jullie het meest en waarom?

We hebben inmiddels zoveel figuren bedacht, dat het moeilijk is een favoriet aan te wijzen. Pietertje Pet, Kobus en Kwak, De ettertjes, koning Bobbel, Meneer Hobbema, Liselotje, Jan en Noortje, Het mannenkoor, muis en egel… Ze zijn ons eigenlijk allemaal even lief. Maar als we er echt één zouden moeten kiezen, zou het waarschijnlijk toch Koning Bobbel worden, omdat dat ons allereerste boek was.

Lazen jullie vroeger jullie dochters voor uit eigen werk?

Ja. We hebben onze kinderen veel voorgelezen en tussen alle andere voorleesboeken, lag ook altijd een multomap met eigen werk dat in tijdschriften als Bobo of Okki had gestaan. (Echt eigen boeken hadden we toen nog niet.)

Hebben jullie met het opgroeien van jullie dochters weleens de behoefte gehad om verhalen te gaan schrijven voor een andere doelgroep, bijvoorbeeld voor tieners?

Eigenlijk is er geen verband tussen het feit dat we zelf kinderen hebben en ons schrijfwerk. We schrijven vooral wat we zelf leuk vinden en toevallig sluit ons werk heel goed aan bij de jongste doelgroep. We hebben inmiddels ook drie boeken over de club van Koen en Lot voor oudere kinderen geschreven, vooral omdat daar regelmatig om gevraagd werd. En ook omdat we het eigenlijk ook wel ontzettend leuk vonden om weer eens iets nieuws te proberen. Voor tieners zullen we niet zo gauw gaan schrijven. Laat ons maar lekker bezig zijn met varkentjes, koningen, muizen, egels, olifanten en andere figuurtjes.

Wat vinden jullie het leukste aspect aan schrijven voor peuters en kleuters?

Het leuke is dat je zo ontzettend veel met fantasie kunt doen. Dat ligt ons gewoon heel goed. En het wordt allemaal nog leuker door de prachtige tekeningen die erbij komen. We werken het meest met Dagmar Stam, maar ook met andere illustratoren. En verder is het heel erg leuk dat we zo ontzettend veel lieve, leuke en grappige reacties op ons werk krijgen. We hebben meer dan vijftig dikke multomappen vol met lieve brieven en mailtjes van ouders en juffen en opa’s en oma’s . Maar ook van kinderen die graag een boekenbeurt over een boek van ons willen houden. Die sturen we dan boekenleggers om uit te delen in de klas. En een ‘Veel succes-kaartje’ natuurlijk!

Wat is de leukste reactie van een kind die jullie ooit kregen op jullie verhalen?

Regelmatig lezen we in klassen het verhaal voor van meneer Hobbema die denkt dat er een kindje in zijn buik groeit en al van alles gaat kopen en regelen voor zijn baby’tje: van het inrichten van een babykamertje tot het volgen van een cursus voor aanstaande vaders. en van het inslaan van speelgoed tot een bezoekje aan de dokter. Het leuke van dat verhaal is dat ook kleuters vrij snel snappen dat meneer Hobbema zich echt moet vergissen omdat er nu eenmaal geen baby’tjes groeien in buiken van meneren. Maar één keer hebben we een jongetje gehad dat apetrots bleef volhouden dat zijn vader ook een baby’tje in zijn buik had. Hij bracht dat goede nieuws zo overtuigend, dat het aantal ‘gelovigen’ onder zijn collega-kleuters duidelijk groeide…

Hoe belangrijk is voorlezen volgens jullie?

Voorlezen is vooral belangrijk omdat het zo prettig is voor kinderen om even rustig naar iets leuks te luisteren. Gewoon samen met papa of mama op de bank, of lekker in bed. We weten zeker dat kinderen daar later met veel plezier aan terug zullen denken. En daarnaast is voorlezen echt van groot belang voor de woordenschat van een kind. Hoe meer woordjes je als kind kent, hoe makkelijk het straks is om goed te leren lezen.

Koesteren jullie nog een wens op schrijversgebied die nog niet uitgekomen is?

Eigenlijk hebben we geen wensen meer op dat gebied. Toen we begonnen, hebben we wel eens tegen elkaar gezegd: ‘Wat zou het leuk zijn als er ooit eens een boek van ons bij de Bruna zou liggen’. En later leek het ons zo leuk als er eens een boek in de ECI-gids zou komen te staan. Inmiddels is dat al heel vaak gebeurd. We hebben namelijk al zoveel boeken geschreven. Bij elkaar liggen er nu zo’n drieënhalf miljoen boeken van ons verspreid over ons kleine landje. Een heel raar idee. Voor ons is het nog altijd heel bijzonder dat we blijkbaar dingen kunnen schrijven waar mensen plezier aan beleven. De enige wens die we op schrijfgebied hebben, is dat dat nog heel lang zo door zal mogen gaan.

Welke boeken lezen jullie zelf erg graag?

Ron: Zo nu en dan lees ik nog steeds allerlei oude jeugdseries, zoals Arendsoog, Bob Evers en de Kameleon. Verder lees ik graag de wat oudere detectives, zoals de Saint en de Toff. Maar ook Harry Potter en De Grijze Jager staan hoog op de ranglijst.
Marianne: Ik heb weer een heel andere smaak. In elk geval wil ik boeken lezen waar ik me goed bij voel. Voor mij niet té veel enge of heel ernstige dingen want dan slaap ik niet goed, en dat kan volgens mij nooit de bedoeling zijn van lezen. Kortom, ik lees boeken over de avonturen van mensen die hebben besloten te emigreren, of een gezellig boek van Sophie Kinsella. En verder houd ik ook van esoterische boeken. Daar houden we allebei trouwens erg van. Vooral van de boeken van Inayat Khan. En als ik echt veel behoefte heb aan iets simpels, met de normen en waarden van vroeger, kies ik een Witte Raven-pocket van Nel van der Zee. Lekker ouderwets. De boeken die ze later heeft geschreven spreken me niet aan, maar alle ‘oudjes’ heb ik letterlijk stukgelezen. Als er weer eens een uit elkaar valt, schaf ik meteen een ‘nieuw’ exemplaar aan op boekwinkeltjes.nl.

Met welk boek zijn jullie nu bezig?

Ron: Eigenlijk met twee boeken tegelijk. Met Het vrolijke Lente voorleesboek. En met een grote voorleesbundel vol korte versjes en verhaaltjes: Het enige echte voorleesboek voor opa’s en oma’s! Zo’n boek is erg leuk om te geven aan aanstaande opa’s en oma’s. Maar opa’s en oma’s kunnen het natuurlijk ook zichzelf cadeau doen. Tenslotte is het niet niks als je opa en oma bent of wordt. Dat verdient wel een cadeautje!

Extra informatie

Interview Marianne Busser en Ron Schröder
Marianne Busser & Ron Schröder – Al 25 jaar het gouden voorleesduo