Edward Eend wil boodschappen doen, want hij heeft trek in iets lekkers.
Maar het is buiten geen mooi weer.
Het waait hard en het gaat straks vast regenen.
Edward pakt zijn grijze sjaal en doet die om zijn nek.
Hij heeft een blauwe tas bij zich, dus hij pakt zijn blauwe paraplu.
Edward houdt erg van zwemmen in de rivier, maar niet van regen op zijn hoofd!
Het is een heel eind lopen naar de winkels.
Edward woont in het bos en hij moet naar de stad.
Onderweg komt hij Victor Vos tegen.
‘Het gaat regenen, hoor!
Dan worden je voeten nat,’ waarschuwt Victor Vos.
‘Jouw voeten worden dan toch ook nat?’ vraagt Edward.
De vos schudt zijn hoofd en pakt iets uit de struiken.
Het zijn gele regenlaarzen.
Victor Vos trekt er een aan.
Ze passen precies.
‘Zo houd ik straks droge voeten,’ zegt Victor Vos trots.
‘Ik heb er een heleboel gekocht zodat dieren de laarzen van mij kunnen kopen in het bos.
Anders moeten jullie hiervoor in de regen naar de stad.
Ze kosten 15 euro.’
Wat duur, denkt Edward.
Maar ja, droge voeten hebben is best fijn.
Daarom koopt hij een paar laarzen van Victor Vos en stopt ze in zijn blauwe tas.
Daarna loopt hij snel weer verder.

Als Edward bij de kaasboer is, begint het buiten te regenen.
Hij doet snel zijn laarzen aan.
Dat gaat best lastig.
En lopen met die laarzen is moeilijk.
‘Lukt het wel?’ vraagt de kaasboer ongerust.
‘Kijk uit dat je niet valt, Edward.’
Buiten zet Edward zijn blauwe paraplu op.
Dat is een stuk makkelijker dan op die laarzen lopen.
Onderweg komt hij langs de schoenenwinkel van mevrouw Duizendpoot.
En wat ziet hij daar?
Zijn gele regenlaarzen staan buiten in een rek.
Ze kosten maar vijf euro.
Die gemene Victor Vos vroeg veel te veel geld voor die laarzen. Bah!

Edward Eend loopt weer in het bos.
Het waait steeds harder.
Er vallen blaadjes van de bomen en het is nát!
Edward heeft helemaal geen droge voeten!
Zijn benen zijn veel dunner dan die van Victor Vos.
Daarom lopen zijn laarzen vol met water.
Die gekke gele dingen worden steeds zwaarder!
Ineens ziet Edward zichzelf in een plas.
‘Ik zie er niet uit!’ roept hij van schrik.
Wat is dit nu?
Hij is toch zeker een eend! Weg met die gele dingen.
Terwijl hij zijn laarzen uittrekt, waait zijn paraplu weg.
Jammer dan.
Trots loopt hij naar zijn huis.
Voordat hij naar binnen gaat, veegt hij heel goed zijn voeten.
Eerst zet hij water op voor een lekkere kop warme chocolademelk.
Intussen gaat hij zijn voeten wassen.
Even later zit hij met zijn chocolademelk en nog iets lekkers bij de kachel.

De volgende dag brengt hij de laarzen naar de schoenenwinkel.
Die mag de schoenenmevrouw hebben om te verkopen.
‘Echt een streek voor een vos,’ zegt mevrouw Duizendpoot.
‘Wacht, dan krijg je een nieuwe paraplu van me.’
Maar Edward schudt zijn hoofd.
‘Ik wil zulke dingen niet meer.
Ik ben Edward Eend, en eenden kunnen tegen een beetje regen!’