Het is morgen zaterdag.
Bob en Bianca willen graag naar de nieuwe speeltuin.
Maar dat kan niet.
Hun moeder moet weg en hun vader gaat schilderen.
‘Papa, moet je echt morgen schilderen?’ vraagt Bianca.
‘Ja, want de muren in de woonkamer zien er niet uit.
Ik wil het eigenlijk niet.
Toch doe ik het, want we willen nette, witte muren hebben.’
Bianca en haar broer Bob begrijpen dat niet.
De speeltuin is toch veel leuker?

De volgende dag worden Bob en Bianca heel vroeg wakker.
Ze mogen papa en mama niet wakker maken.
Ze mogen wel zachtjes naar beneden en televisie kijken.
Bob en Bianca zijn een tweeling en doen alles samen.
Bob kijkt naar de muren.
Bianca ook.
‘Zullen we de muren zelf mooier maken?’ vraagt Bob.
‘Ja! Dan kan papa met ons naar de speeltuin,’ zegt Bianca.
Ze sluipen naar boven.
Bob pakt verf.
Bianca neemt potloden en wasco mee.
Op hun tenen lopen ze weer naar beneden.
Daar gaan ze aan de slag.
Bob schildert papa, mama, Bianca en zichzelf.
Bianca is op een andere muur bezig.
Ze tekent dieren uit de dierentuin.
Natuurlijk maakt ze er een zon bij, ook voor Bob.
Bianca helpt haar broer, want zij kan beter tekenen.
Bob en Bianca maken een heleboel tekeningen en schilderijen op de muren.
Het moet heel mooi worden.
Te mooi om overheen te schilderen.
Bob en Bianca zijn slim.
Ze tekenen en schilderen over sommige vlekken heen.
Papa heeft een kop koffie uit zijn handen laten vallen.
Daarom zit er een vlek op de muur.
Maar nu niet meer.
Bianca heeft een olifant getekend en Bob heeft hem geverfd.
Je ziet niets meer van die vlek.

De tweeling heeft het zó druk, ze merken niet dat papa en mama naar beneden komen.
‘Wat zijn jullie aan het doen?’ roept mama uit.
‘Kijk, we hebben de muren mooi gemaakt.
Dan hoeft papa vandaag niet te schilderen,’ legt Bianca uit.
‘Dus nu kunnen we naar de speeltuin,’ zegt Bob.
Papa en mama kijken elkaar aan.
Ineens beginnen ze te lachen.
‘We zouden eigenlijk erg boos op jullie moeten zijn,’ zegt mama.
Papa knikt. Dat is waar.
‘Jullie mogen helemaal niet op de muren tekenen.
Dat weten jullie best.
Maar willen jullie dan zo graag naar die nieuwe speeltuin?’
‘Jááááá!’ roepen ze.
Papa zucht.
‘Als jullie beloven dat jullie nooit meer op de muren zullen tekenen, dan gaan we!’
De tweeling belooft het.
‘Het mag niet, maar het is wel erg mooi wat jullie gedaan hebben,’ zegt mama.
‘Al die vlekken zijn nu weg.’

Die avond komen opa en oma.
Zij vinden het prachtig.
En papa en mama?
Die vinden het zó mooi dat ze nog even wachten met schilderen.