In dezelfde maand geboren (januari 2007 en 2009), maar twee werelden van verschil. De oudste een pietje precies en verlegen, de jongste een rauwdouwer die zich letterlijk door niets of niemand tegen laat houden. Als we bijvoorbeeld aan het eten zijn, heeft de oudste geen kruimel gemorst, geen veegje aan zijn gezicht, bord keurig leeg en schoon en bij de jongste lijkt er een tornado over te zijn gewaaid. Van oor tot oor, van kin tot kruin overal zit een onderdeel van de maaltijd geplakt. Bekers vallen om, pap loopt langs zijn trui, de grond ligt bezaaid. Kon de oudste zich een hele tijd vermaken in het campingbedje of de wandelwagen zonder boe of ba te zeggen, de jongste wurmde net zo lang totdat ie zichzelf bevrijd had en als dat niet lukte ging de sirene aan, net zo lang tot iemand hem eruit haalde. De oudste vond het rond de 19 maanden wel eens tijd om eens wat te gaan lopen, de jongste racete op 11-maandige leeftijd door het huis. De keren dat de oudste uit zijn bed is gekomen, zijn op één hand te tellen, ook toen hij een 'gewoon' bed kreeg, de jongste klom op (misschien zelfs nog géén) tweejarige leeftijd met trappelzak en al uit zijn ledikant. Schrammen en bulten waren zeldzaam bij de oudste, de jongste had goed en wel een voortand en hij had hem al gebroken, 1,5 en een gat in zijn hoofd, de korst was er nog maar net afgevallen en de volgende zat er al naast. Bulten, schrammen, blauwe plekken, hij is er nooit vrij van. En zo zijn de voorbeelden ein-de-loos. Mijn man en ik liggen vrijwel dagelijks in een deuk over wat ze - met name de jongste - weer allemaal uitdokteren. Meestal dingen waar je eigenlijk boos over moet worden, maar doorgaans wint de verbazing het van mijn ouderlijk gezag. We hebben de jongste Emile genoemd, naar het jongetje van die zweedse serie (jeugdsentiment van mijn man...), maar vaak zeggen we: we hadden hem beter Hendrik kunnen noemen! En wat ik beter had kunnen doen, is zijn avonturen opschrijven, want ik ben de helft alweer vergeten. Als het niet meer is.

Maar ik schrijf in verband met ons zindelijkheidsverhaal. Ook daar zit een groot verschil in. Met Ruben (de oudste dus) zijn we iets voor zijn 2,5 jaar begonnen en hij was met vier dagen zindelijk. Luier af en onderbroek aan: hij vond het vies als hij geplast of gepoept had en hij had direct in de gaten wat de bedoeling was. Dus dat was zo bekeken. Dat hij 's nachts droog bleef duurde iets langer, maar zeker geen halfjaar! Nou, dat ging makkelijk. Ik begreep al het tumult omtrent het zindelijk worden niet: dat is toch zo gepiept?
Ja, maar toen was Emile aan de beurt! We zijn op dezelfde leeftijd begonnen en we dachten dat hij er wel klaar voor was. Na een week had ik wel de indruk dat hij iets in de gaten had, maar het leek hem niet heel veel uit te maken of zijn broek nou droog, nat of vol poep zat. Gewoon vol geduld maar verder gaan. (wat ook niet altijd lukte, want je leek nergens meer aan toe te komen!) Langzaam maar zeker bleef hij langer droog en plaste hij wanneer je hem op het potje zette. Na vier weken waren we een heel eind op de goede weg, al gaf hij nog niet zelf aan wanneer hij iets moest doen. Poepen deed hij niet op het potje - een enkele keer gedaan -, daarvoor waren we altijd te laat. Of te vroeg. Eén hele dag was hij droog gebleven, zelfs 's nachts. Maar toen kwam de klad erin: opa, oma, tante, neef en nicht kwamen bij ons op vakantie. Twee weken. En ja, dat was allemaal veeeeeel interessanter dan dat potje en zindelijk worden. We waren allemààl teveel afgeleid, we hadden het steeds te laat in de gaten, dachten er te weinig aan. Emile moest spelen, papa en mama moesten kletsen. En toen iedereen weg was, werd het alleen nog maar beroerder, want ik werd, naast een hele hoop andere stress- en regeldingen, stapelgek van iedere keer Emile op het potje te zetten, om hem vijf minuten later weer een droge broek aan te moeten doen (om nog maar te zwijgen over de poepbroeken...). Mijn irritatie begon averechts te werken en toen hij op een dag alléén maar in zijn broek had geplast, dacht ik: nee, dit gaan we echt nog even uitstellen. We bereiken niks op deze manier, hij krijgt alleen maar een enorme afkeer van dat potje en alles wat erbij hoort. Dus ik heb hem weer lekker een luier aangedaan en dat gaf ons allebei rust.
Nu ik zo wat op internet erover heb gelezen, denk ik: hij hoeft nog lang niet zindelijk te worden, hij heeft het nu nog veel te druk met andere dingen ontdekken. Hij is zich wel heel bewust van poepen en plassen, want hij zegt het wel vaak als hij iets gedaan hééft, maar hij mist nog de concentratie en voldoende bewustzijn om voordat er iets komt, al te reageren. Maar het is gewoon zo. Zijn broer was gewoon razendvlug en ik heb dat als norm aangehouden, waardoor ik dacht dat Emile 'het niet kon' ofzo. Maar zoals gezegd, het zijn twee werelden van verschil, ook in hun zindelijkheid!

Nou, dit was in een notendop 'onze zindelijkheidservaring' tot nu toe. Ik vond het heel erg leuk om te delen. Al schrijvende borrelen er steeds meer dingen op en al schrijvende merk ik hoe trots ik op onze boefjes ben!

Ingestuurd op 22 september 2011

Extra informatie

Alles over zindelijkheid