Stelling: Scholen moeten 52 weken per jaar open
In deze rubriek geeft ons panel maandelijks hun ongezouten mening over een bepaalde stelling. De onderwerpen zijn uiteenlopend, maar passen altijd binnen het profiel van Peuteren.nl.
De stelling is dit keer gebasseerd op dit bericht in de media.
De mening van Nande
Nee.
Waarom niet?
Er zitten veel voordelen aan een school die het hele jaar open is, je kinderen kunnen altijd terecht, je bent niet meer gebonden aan het dure hoofdseizoen, werkgevers ook weer blij, bij ziekte missen ze niks (denk ik)…
Maar toch, ik vind dat kinderen al erg veel moeten tegenwoordig. Begrijp me goed, ik ben zeker niet van de erg losse opvoeding en de “laat het kind doen wat hij zelf wil”-stroming, maar ik denk ook dat het niet goed is om kinderen al snel in een volwassen leefpatroon te duwen. Want ja, daar komt het wel op neer als ze het hele jaar naar school moeten. Moeten! Het is voor ouders vaak echt lastig om de vakantieperiode door te komen met kinderen. Je moet ze een beetje bezighouden, activiteiten ondernemen, je werktijden aanpassen, etc. Je hele leven staat tijdens de schoolvakanties in het teken van de kinderen. Maar mag het ook even? Het dwingt ons ook om onze kinderen eens op een andere manier te bekijken en te leren kennen, om bewust met ze bezig te zijn. Als ik doordeweeks werk, heb ik twee momenten op de dag dat ik mijn kinderen zie: ’s morgens bij het ontbijt (snel snel de deur uit, we komen te laat!), en ’s avonds bij het eten (snel naar bed, allebei helemaal afgedraaid van de dag). Daar haal ik geen voldoening uit, dat vind ik geen leuke momenten. De leuke momenten zijn de tijden dat er niets hoeft en we zelf kunnen bedenken wat we willen doen. Als dat een dagje lummelen in huis is: prima! Als dat een dagje Blijdorp is: ook goed! Het hebben van vakanties is geen verloren of vervelende tijd wat mij betreft.
Ik denk dat het beter is om de maatschappij wat meer aan de behoeftes van ouders aan te passen. Als we met zijn allen willen dat vrouwen en masse aan het arbeidsproces gaan deelnemen, moeten daar wel de voorwaarden voor geschapen worden en moeten vrouwen ook, ondanks hun thuissituatie, op alle posities kunnen werken waar ze de capaciteiten voor hebben. En dan moet een werkgever niet moeilijk doen als een vrouw 28 uur wil werken, of als ze een dag werk moet laten schieten omdat ze een ziek kind thuis heeft, of omdat ze echt om vijf uur weg moet omdat ze anders haar kind niet op tijd van de naschoolse opvang kan ophalen…. Accepteer dat wij in onze maatschappij ook voor onze kinderen moeten zorgen, die zijn immers de toekomst. En volgens mij is het inmmiddels wel duidelijk dat kinderen die een geborgen en liefdevolle thuissituatie kennen, evenwichtiger volwassenen worden en dus beter in staat zijn om zich in onze jachtige wereld staande te houden. Dus neem de rol die wij met zijn allen hebben als ouders bloedserieus en durf er ook voor te kiezen!
De mening van Ada
52 weken naar school, te gek voor woorden. Waar is dit goed voor? Ook kinderen hebben van tijd tot tijd een rustperiode nodig. Vlak voor een vakantie zijn de meeste kinderen moe en hebben dan die extra rustdagen hard nodig. En wat denk je van de onrust in de klas als iedereen maar op zijn eigen tijd vakantie neemt. De lessen moeten worden ingehaald, maar ook de leerkrachten willen vakantie dus vervangende leerkrachten zijn nodig en ook dat geeft opnieuw onrust in de klas. Nee een belachelijk voorstel. Maar ik snap het wel hoor, het is goed voor de economie, zodat er nog meer vrouwen (moeders) uit hun gezin worden weggehaald om aan het arbeidsproces te gaan deelnemen.
Maar opvoeden en je gezin draaiende houden is alleen al een zware taak, dat kunnen ze beter gaan belonen dan moeders weghalen uit hun gezin; misschien waren er dan ook minder ontspoorde kinderen.
Tot slot wil ik aan al die moeders vragen die met bovengenoemde stelling eens zijn: “waarom heb je dan kinderen genomen als je de zorg en opvoeding bij anderen neerlegt”.
De mening van Wendie
Scholen zijn in wel meerdere landen in Europa veel open. Denk dan aan de Engelse en Belgische kostscholen, die weliswaar winter-en zomersluitingen kennen maar zelfs in deze perioden uitzonderinngen kennen zoals specifieke zomercusrsuusen et cetera.
Het scholensysteem in Nederland is echter anders van opzet, hier zijn vaste vakanties zoals herfst-en paasvakanties nog gemeengoed. Naast het pure lesgeven wordt er door de scholen ook weinig georganiseerd, wat een school een ongeschikte plek maakt om als opvang te dienen. Willen we dus naar een voltallige jaaropenstelling, dan zal er een kentering van de schoolindeling moeten plaatsvinden. En aangezien dat nogal in de papieren zal lopen, zowel financieel, als administratief, zie ik dat in Nederland voorlopig niet gereliseerd worden. Tot die tijd, zullen werkgevers en werkenemers min of meer gedwongen zijn een werkbare arbeidsverdeling onderling af te spreken.
De mening van Wendy
Ik ben het hiermee niet eens. Vanuit het oogpunt van werkende ouders vind ik het op zich een prima initiatief dat zeker bij kan dragen aan de arbeidsparticipatie van met name moeders. Dat de school en de BSO op één adres zitten is geweldig, want dat scheelt voor velen een hoop heen en weer sjezen. En dat je niet allemaal in dezelfde 6 weken op vakantie hoeft in de zomer is natuurlijk ook heel fijn.
Maar zijn de kinderen er zelf ook bij gebaat? Terugkijkend op mijn eigen basisschooltijd denk ik van niet. Ik vond het heerlijk om na een schooldag even lekker met thee en een koekje op de bank te gaan zitten en tegen mijn moeder aan te kletsen. Gewoon even niet zoveel moeten, want kinderen moeten al zoveel tegenwoordig. Al zijn mijn kinderen nog niet zover, ik merk aan hen dat de dagen op het kinderdagverblijf erg lang en vermoeiend zijn. En dat ze thuis echt tot rust moeten komen in de dagen daarna. Ik kan me dus goed voorstellen dat nog langere dagen op school een behoorlijke wissel trekken op kinderen. En in hoeverre zijn de extra activiteiten verplicht? Moeten de muziek- en sportlessen verplicht worden gevolgd of is er ruimte voor en keuze uit activiteiten die aansluiten bij de persoonlijke interesse en belevingswereld van een kind? Elk kind zit immers anders in elkaar.