Roos Haase
"Dat is niet altijd even makkelijk, want ieder kind neemt zijn 'eigen bagage' mee. Sommige kinderen komen totaal ontredderd binnen, zonder kleding en heel verdrietig.
Het is vervolgens heerlijk om te zien hoe die kleintjes na een paar weken, weer helemaal opbloeien. Wij genieten iedere dag van deze kleine moppies en we zijn blij dat we een bijdrage kunnen leveren om er gelukkige mensen van te maken. Natuurlijk lukt dat niet altijd. Soms zijn kinderen teveel beschadigd en kunnen, jammer genoeg, niet écht meer geholpen worden".

Hoe ga je om met kortdurende opvang? Die kinderen zijn immers snel weer weg, kun je dan nog wel een band opbouwen of iets zinnigs voor ze betekenen?

Met kortdurende opvang gaan we hetzelfde om als met langdurige opvang. Het komt ook wel eens voor dat we midden in de nacht benaderd worden. Wij zitten in een crisispoule en de politie belt dan of wij plaats hebben. Bij ons is er altijd een plekje. De kinderen zijn op zo'n moment helemaal ontdaan. De band met zo'n kind is anders, maar dat merken de kinderen niet. Je kunt altijd iets voor ze betekenen, hoe kort ze ook bij je zijn. Je geeft ze namelijk een veilige haven.

Welke leeftijd spreekt jou het meeste aan?

Eigenlijk zijn alle leeftijden leuk. De laatste jaren hebben wij vaak baby's en peuters. Dit heeft te maken met het feit dat wij de andere kinderen niet jaloers willen maken. Zij zijn namelijk een stuk ouder. Met een groot leeftijdsverschil hebben de kinderen geen gevoel dat ze een concurrentiestrijd aan moeten gaan. Ze voelen zich dan niet verdrongen. Maar in échte crisisgevallen kan natuurlijk elke leeftijd hier terecht.
Meestal hebben wij drie of vier kindjes in huis. Maar in de vakantieperiode kunnen dit er net zo goed zes zijn. We hebben in die dertig jaar, voor heel veel kindjes gezorgd. Als ik zo nadenk, zijn dat er misschien wel honderd geweest.

Waarom het boek 'Pleegkind en ik"?

"De wens om een boek te schrijven is er al heel lang, maar het was er blijkbaar nog niet de tijd voor. Afgelopen voorjaar ben ik er eindelijk aan begonnen. Ik ben zelf ook een pleegkind geweest en ik heb veel meegemaakt. Er waren heel veel nare herinneringen die ik herkende bij onze (pleeg)kinderen. Daarom is er niet veel voor nodig om te zien wat er mis is met de kindjes die hier komen.
Toen ik eenmaal begon te schrijven, kon ik niet meer stoppen en heb ik het boek achter elkaar geschreven. Van alle kindertjes die hier hebben gewoond, kort of lang, heb ik altijd dagboekjes bijgehouden. In mijn boek blik ik terug op mijn jeugd met de kindjes van nu in mijn achterhoofd.
Ik had vroeger nooit kunnen bedenken dat ik nu zo dankbaar zou zijn voor mijn verdrietige jeugd. Met dit verdriet, kan ik nu kinderen helpen.
Er is begrip en herkenning en al mijn liefde gaat uit naar die kinderen die zoveel pech hebben gehad.
Ik hoop dat veel mensen iets aan mijn boek zullen hebben. Bijvoorbeeld de pleeggezinnen van toen en nu, vroegere pleegkinderen, huidige pleegkinderen en eigenlijk iedereen die met pleegzorg te maken heeft, of nog krijgt. Pleegzorg van vroeger is niet meer te vergelijken met de pleegzorg van nu. Er is veel veranderd, ten goede. Het kind staat nu centraal, dat was vroeger toch anders."

Hoe belangrijk is pleegzorg voor jou?

"Pleegzorg betekent heel veel voor ons; een warme deken. We voelen ons gekoesterd en wij hebben de ervaring dat de mensen van pleegzorg met alles mee denken. Ze hebben (bijna) voor alles een oplossing. Ook als het heel moeizaam gaat, kunnen we op hun rekenen. De pleegzorgwerkers hebben het niet altijd makkelijk, ze hebben vaak veel kinderen onder hun hoede. Soms moeten ze hele moeilijke beslissingen nemen. Maar vergeet niet dat pleegzorgwerkers, ook 'gewoon' mensen zijn. Wij hebben in ieder geval hele goede ervaringen met pleegzorg".

Hoe ga je om met het afscheid nemen van een pleegkind?

Vanaf het moment dat ik weet dat ze terug naar hun ouders gaan, of naar een ander pleeggezin, schakel ik een knop om. Als ik bijna zeker weet dat het goed zal gaan, heb ik er vrede mee, dan kan ik ze loslaten en ben ik heel blij voor de ouders en kinderen. Maar het gebeurt natuurlijk ook wel eens dat het toch na een paar weken weer misloopt, dat de ouders het tóch nog niet aankonden. Dat is een drama en daar kan ik vreselijk verdrietig van zijn. Toch kijken we altijd snel weer uit naar een volgend kindje.

Wat zou je mensen aanraden die (nog) twijfelen over pleegzorg?

"Probeer het gewoon! Je krijgt er heel veel voor terug. Denk eens aan het lachje van zo'n klein mensje of een stralende blik. Een bijeenkomst bijwonen van pleegzorg kan verhelderend werken. Praat eens met andere pleegouders over hun ervaringen. Om te wennen kun je misschien beginnen met weekendopvang. Er zijn heel veel kinderen die geen warm plekje hebben. Dan is het geweldig om iets bij te dragen aan het geluk van een kind!"

Hebben jullie wel eens contact met andere pleegouders? Is hier een mogelijkheid voor?

We hebben avonden bij pleegzorg waar we met andere pleegouders kunnen praten. Ook is er één keer per maand een koffieochtend waar we het andere met pleegouders over alle voorkomende problemen kunnen praten.

Wat kan er volgens jou nog verbeterd worden t.a.v. pleegzorg?

"Dat is niet aan mij te beoordelen. Alle mensen uit "pleegzorgland" doen ongelofelijk hun best om er te zijn voor deze kinderen, ook al valt dat niet altijd mee. Natuurlijk is er altijd iets te verbeteren, maar dat zal ook altijd zo blijven. Ze werken er hard voor om alles er uit te halen, maar wat vaak ontbreekt, is - helaas - het geld. Dat is een taak van de overheid."

Op de foto

Amber, 8 jaar. Zij kwam bij Roos toen ze nog maar anderhalf jaar was.
Sem, 6 jaar. Hij kwam bij Roos toen hij drie weken oud was.

Meer informatie