Tekst: Yvonne Tempelaar
Je hebt altijd een keuze
Een paar dagen geleden kwam ik flink in tweestrijd te staan en werd ik flink met mijn neus op de feiten gedrukt. Laat ik het anders zeggen, ik werd flink aangespoord om eens goed na te denken.
Dit kwam door een gesprek met een wel heel bijzondere mevrouw, ik zeg ‘bijzonder’ omdat ze dat ook is. Een vrouw met een extra randje, die je al op meters afstand herkent.
Ik had al vaker met haar gesproken maar dit keer kreeg ik heel wat stof tot nadenken.
We raakte aan de praat en het gesprek ging over mijn schrijven voor Peuteren.nl en over mijn laatste column, de geboorte van Conner. Tijdens mijn verhaal werd ik door haar onderbroken met de woorden: "Je had er ook van kunnen genieten". Ik stond perplex en zei dat ik dat niet kon. Dat al die angst, paniek en zorgen me volledig in een wurggreep hadden gehouden. "En toch," zei ze, “had je een keuze, je had er voor kunnen kiezen er wél van te genieten, dan had je er nu heel anders op terug gekeken.”
Er ging een lichtje bij mij branden. Een twijfelend gevoel maakte zich van mij meester. Natuurlijk had ze gelijk. Je hebt ook altijd een keuze.
In iedere situatie word je voor de keuze gezet en het gaat erom hoe je met die situatie om gaat. Of het nu om een miskraam gaat, een nare bevalling, een vervelende scheiding of een groot verlies. Hoe je er mee om gaat is je eigen keuze.
De ene vrouw zal na een miskraam zeggen: "Dit nooit meer!" en zal altijd blijven rouwen om het kindje dat er niet meer is. Een andere vrouw zal op haar manier afscheid nemen, het een plekje geven en besluiten het nog een keer te proberen. Iedereen doet het op zijn manier maar we hebben wel allemaal een keuze.
Het ergste wat ik me kan indenken is het verliezen van een kind. Iedereen heeft wel eens gehoord van moeders die de gordijnen dichttrekken en niet meer buiten komen, die compleet wegkwijnen van verdriet. Maar we kennen ook de verhalen van moeders die rouwen en op hun eigen tempo het verdriet uiteindelijk te boven komen.
Natuurlijk heb ik met Conner's geboorte ook mooie momenten gekend. Momenten waarop ik echt heb genoten. Ik herinner me bijvoorbeeld nog de eerste keer dat ik hem vast mocht houden, dat gevoel wat toen door me heen stroomde was met geen pen te beschrijven. Maar het was twee dagen te laat... Ik had hem vast willen houden meteen toen hij geboren werd!
En ik herinner me nog zijn eerste flesje. Prachtig, maar helaas was ik niet de eerste die hem zijn eerste flesje gaf. Dat was de nachtzuster. Ik kan je niet vertellen hoe boos ik was, verdrietig en machteloos. Ik had er voor kunnen kiezen die boosheid niet de overhand te laten krijgen en gewoon van "mijn" eerste flesje te genieten. Maar ik deed het niet…
Het moment dat Conner mee naar huis mocht zal ik nooit vergeten, we waren in de wolken. Maar voor mijn gevoel zeven en een halve week te laat!!
Eigenlijk was de les van die "bijzondere" mevrouw heel simpel. Accepteer de situatie hoe die ook is, deal with it, leer ervan, geef het een plekje en ga door met je leven. Het klinkt zo makkelijk als je het snel zegt. Maar toch raak ik dat gevoel van "in tweestrijd" staan niet kwijt. Ondanks die mooie wijze woorden.
Het schrijven van al mijn columns en de wijze woorden van de "bijzondere" mevrouw hebben me wel laten zien welk pad "ik" moet inslaan. Waar dat pad mij naar toe leid weet ik niet maar ik heb in ieder geval mijn keuze gemaakt.
Ik moet leren, "echt" leren om vrede te hebben met situaties uit het verleden. Ik moet leren vergeven en dan bovenal mezelf...
