Tekst: Thirza Ruijer
Lachend de weeën te lijf, maar niet altijd…
Vanaf het moment dat ik het hoorde op het journaal, zit ik er maar aan te denken: Bevallingscoach, dat is echt iets voor mij! Misschien niet nu gelijk – eerst nog even genieten van mijn werkzaamheden als gastouder – maar wie weet, voor de nabije toekomst.
Er zijn tegenwoordig meer vrouwen die kiezen voor en keizersnee omdat ze bang zijn voor pijn… Natuurlijk is iedereen anders en ook elke bevalling maar een ‘gewone bevallig’ zou toch voor iedere vrouw mogelijk moeten zijn?
Het blijft altijd spannend, maar weeën opvangen moet lukken toch? Ik ben van vier kids bevallen dus best wel wat ervaring. Of heb ik gewoon allemaal makkelijke bevallingen gehad? Bij mijn derde kind in ieder geval wel. Ik kwam met 6 cm ontsluiting langs bij de verloskundige (drieënhalve week voor de uitgerekende datum), nadat ik al wat weeën had staan op te vangen op het schoolplein... Ik moest gelijk met de verloskundige naar het ziekenhuis. Dit zou haar eerste bevalling gaan worden en ik heb haar gerustgesteld en haar eerst nog wat laten eten.
De zusters die me aan de benodigde apparaten legden waren nogal verbaasd dat ik elke keer zo moest lachen, dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Ze snapte het niet en ik heb ze uitgelegd dat als je lacht, je helemaal ontspant, ik genoot wel! Maar ze snapte niet dat ik ook kon lachen als mijn wee op zijn hoogtepunt was, dat konden ze zien op die apparaten. Ik keek wel op de klok, ik voelde een wee altijd maar 45 sec. dus bij ongeveer 30 sec werd hij alweer minder, dan was het ergste geweest, dus ik lachte wel. Dan ging die wee al weer weg, en bereide ik me lachend voor op de volgende, volledig ontspannen zodat ze lekker snel kwamen! Het was natuurlijk al mijn derde kind dat er aan zat te komen, en weeën opvangen dat kon ik wel. Ik ben ook nooit bang geweest voor pijn, ik had heel veel aan mijn zwangerschapgym gehad en keek erg uit naar de bevalling. Dus met mijn enthousiasme, ervaring en heel veel tips zal het geweldig zijn om mensen te kunnen coachen!
Natuurlijk loopt niet elke bevalling goed en makkelijk, zelf heb ik over mijn langste bevalling 6 uur totaal gedaan. Dat gun ik iedereen wel! Maar helaas loopt het niet altijd even vlekkeloos en lukt het ook niet altijd goed. Zoals bij een van mijn zwangerschappen. Ik was toen ruim 12 weken zwanger en moest bevallen van de moederkoek en vruchtwater. Bij de eerste celdeling was het al misgegaan, zodat er geen kindje was… Het zwangerschapshormoon was er wel, de moederkoek ook, maar er was geen kindje. De bevalling deed ik thuis maar het heel erge weeën. Ik had maar 4 cm ontsluiting nodig maar het lukte mij toen niet om de weeën op te vangen. Het duurde lang voordat de knop omging, de weeën deden zo’n zeer… Het zullen ongetwijfeld dezelfde soort weeën zijn geweest als bij al mijn andere kinderen, maar dit was níet leuk en ik kon er ook écht niet om lachen!
