Tekst: Sarah Spronk
The best of both worlds
Mijn eerste dochter woog 5 kilo. Bij de geboorte van onze tweede dochter (4,5 kilo) was de reactie van mij en mijn partner dan ook ‘huh, dat is een kleintje!’, waarop de verloskundige begon te lachen en zei ‘Ja, voor jullie misschien, maar dit is zeker geen kleine baby’. Hoewel de eerste reactie van mensen vaak is ‘arme mama’ of ‘was het een natuurlijke bevalling?’ (antwoord: ja, en gelukkig ook geen problematische), is mijn ervaring een hele andere: grote baby’s zijn heerlijk makkelijk! Niet alleen kunnen ze meer eten en daardoor langer slapen, met de extreem koude temperaturen die ons land momenteel teisteren heeft ze een lekker vetlaagje dat haar warm kan houden én ze is heerlijk zacht. Verder heb ik ook niet bij elk wissewasje het gevoel dat ze uit elkaar valt. Door mijn oudste dochter weet ik inmiddels dat een grote baby ook kan uitgroeien tot een sterke meid. Dat is fijn als ik haar achter moet laten bij andere kindjes, want zij laat zich de kaas niet van het brood eten. Wellicht is dit een troost voor zwangere vrouwen die bang zijn dat hun baby heel erg groot wordt: de bevalling kan ontzettend meevallen en na afloop kan een grote baby je heel wat problemen besparen.
Een grotere uitdaging tijdens deze tweede zwangerschap vond ik het omgaan met de medische sector. Door het relatief hoge geboortegewicht van onze eerste dochter, moest ik namelijk voortdurend gecontroleerd worden op zwangerschapsdiabetes. Op basis van de statistieken is dit wellicht begrijpelijk (slechts 0,2 % van de baby’s hebben een geboortegewicht van 5 kilo), maar als je rekening houdt met de lengte van mij en mijn partner, is het ook niet zo verwonderlijk dat wij samen grote baby’s krijgen. Daarbij ben ik een gezonde eter, die prima kan leven op salades, volkorenprodukten, groente, kip en vis en heb ik van begin tot eind regelmatig (intensief) bewogen. Het ene kind is nu eenmaal groter dan het andere en dat zou puur op basis van de statistieken niet als een (medisch) probleem bestempeld moeten worden.
De uitdaging voor mij was daarom om bij onze tweede baby weer natuurlijk te kunnen bevallen. Bij vrijwel elk consult werd namelijk geadviseerd om een keizersnede te ondergaan. Waar ik steeds onbezorgd en vol vertrouwen in mijn lijf en geest de spreekkamer inwandelde, kwam ik er door het idee van een keizersnede vaak toch gestrest en enigszins uit het lood geslagen weer uit. Door een telefoontje met mijn partner, moeder of een goede vriendin was ik me meestal snel weer bewust van mijn emotionele reactie en kon ik mijn evenwicht weer herpakken, maar na een aantal keer begon ik wel een patroon te zien: de gesprekken waren vaak van korte duur en de soms nog jonge gynaecologen waren alleen gericht op mogelijke problemen. Als zwangere voelde ik me dan behoorlijk kwetsbaar en overgeleverd aan de grillen van de medici. De natuurlijke kracht van het vrouwenlichaam mag wat mij betreft heel wat meer benadrukt worden, ook in het ziekenhuis.
Eén van de manieren waarop de natuurlijke kracht van het vrouwenlichaam meer aandacht kan krijgen in het hele zwangerschaps- en bevallingstraject, is volgens mij een betere integratie tussen de tamelijk technische medische benadering en de meer op de mens gerichte verloskundigenpraktijk. Hoewel ik zelf niet heb gekozen voor een thuisbevalling, vind ik de begeleiding door verloskundigen (die ik heb ervaren gedurende mijn eerste zwangerschap) wel degelijk een meerwaarde hebben ten opzichte van die in het ziekenhuis. Verloskundigen benaderen zwangerschap en bevallen namelijk als een natuurlijk en normaal proces, waarbij de vrouw gecoacht wordt in het omgaan met allerlei fysieke, emotionele en niet in de laatste plaats hormonale uitdagingen. In het ziekenhuis waren de lichamelijke controles weliswaar adequaat, maar het omgaan met de emoties en kwaaltjes die onlosmakelijk verbonden zijn met zwangerschap en bevallen, kwamen slechts terzijde aan de orde. Gezien de lange wachtlijsten en drukke spreekuren hebben artsen daar vermoedelijk weinig tijd en ruimte voor. Daarbij werd er te pas en te onpas over kunstverlossingen gesproken, wat naar nu is gebleken, gelukkig helemaal niet nodig was. Op 12 januari 2012 is onze dochter geheel uit zichzelf en zonder ingrepen ter wereld gekomen, waarna we dezelfde dag nog samen naar huis mochten. Mochten we ooit nog een derde kind krijgen, dan laat ik me graag weer door een verloskundige in het ziekenhuis begeleiden. Daar kunnen mijn baby en ik dan gebruik maken van the best of both worlds: de empathie en betrokkenheid van de verloskundige en de medische voorzieningen en hygiëne van het ziekenhuis.
