Tina zat in het zonnetje in de tuin, toen ze opens zag dat er een vlindertje geboren werd. Het kwam langzaam uit de cocon en Tina zag dat het helemaal wit was. "Wat mooi ! Wat lief !", dacht Tina. "Ik wou dat het vlindertje altijd bij mij kon blijven, maar straks zal het wel wegvliegen zoals alle vlinders doen."

Het vreemde was dat dit vlindertje helemaal niet wegvloog. Het bleef gewoon dichtbij Tina zitten. Nu kon ze het wel heel goed bekijken. Ze zag een koppie met voelsprieten en een lang lijfje. En prachtige witte vleugels ! Maar toen ze heel goed keek zag ze dat allebei de vleugels stuk waren . Er zaten een soort scheuren in en dat zag er niet best uit. Met gescheurde vleugels kan een vlinder niet vliegen en nu snapte Tina waarom het vlindertje nog steeds naast haar zat.

"Wat erg voor het vlindertje", dacht Tina, "wat kan ik voor hem doen ? Zal ik een bedje voor hem maken?" Ja, dat deed ze. Ze zocht een zacht stukje mos op en eromheen legde ze een een paar vergeet-me-nietjes en madeliefjes. Ze pakte de vlinder voorzichtig op en legde hem neer op het bedje. "Wat kan ik nog meer doen voor het vlindertje?", dacht Tina, "Hij kan zelf niet voor eten zorgen. Ik ga hem helpen." Tina plukte een vers bloemetje en liet het vlindertje eraan zuigen. Tina keek ernaar en vond het vlindertje heel erg lief. Heel voorzichtig gaf ze het vlindertje een kusje en dacht: "Ik wou dat er een fee bestond die het vlindertje kon helpen."

Tina wilde bij het vlindertje blijven en ze ging naast hem liggen in het zonnetje in het gras.

Ze viel in slaap en droomde van het witte vlindertje. Daar was opeens een witte fee met een zilveren toverstokje in haar hand. Ze zei: "Als ik je beter maak kun je heel ver vliegen. Wel tot achter de regenboog." Zacht raakte ze de twee vleugeltjes aan en meteen waren de scheuren verdwenen. Het vlindertje begon de vleugeltjes te bewegen en probeerde voorzichtig te vliegen. En de fee zei: Vlieg maar vlinder, vlieg maar naar de regenboog !

Tina werd wakker en keek naar het bedje van mos. Het bedje was leeg. Waar was dat lieve vlindertje gebleven ? Tina miste het vlindertje en er rolde dikke tranen over haar wangen. Toen dacht ze aan haar droom. Zou die witte fee echt geweest zijn ? Zou zij de vleugels weer heel getoverd hebben ? Kon het vlindertje nu wel zelf de lucht in vliegen ?

Opeens voelde Tina iets kriebelen op haar hand. Daarop zat heel even een wit vlindertje, maar hij vloog meteen weer weg. En Tina riep: "Ben jij het vlindertje dat gescheurde vleugels had?" Maar het vlindertje gaf geen antwoord. Hij vloog heel blij naar de regenboog.

Vlindertje, als je Mitchel daar tegen komt wil je dan even op z'n hand gaan zitten en wil je dan zeggen dat we nog steeds van hem houden ?

Dag wit vlindertje, dag Mitchel...