In Nederland is het cremeren lang verboden geweest. In 1991 werd in de Wet op de lijkbezorging crematie gelijkgesteld aan begrafenis. De eerste crematie in Nederland vond echter al plaats op 1 april 1914 in het Crematorium Velsen in het Noord-Hollandse Driehuis. Die crematie was illegaal. In de toen geldende Begrafeniswet van 1869 stond namelijk nog geen woord over lijkverbranding (overigens stond er ook niets vermeld over strafrechtelijke sancties; hiervan maakte voorstanders dankbaar gebruik). Pas in 1955 werd crematie wettelijk toegestaan.

Rond 1850 gingen in West-Europa voorstanders van crematie zich organiseren. Ze kregen steun van de medische wereld (hygiëne en ruimtegebrek). In Frankrijk, Italië en Duitsland was cremeren al wel mogelijk. Zo werd de Nederlandse schrijver Eduard Douwes Dekker (Multatuli) in Gotha (Duitsland) gecremeerd. Voor zover bekend, is hij de eerste Nederlander die gecremeerd werd.

Cremeren is al zo oud als de mensheid. In de Bronstijd werden er al urnen in hunebedden bijgezet. In de vorige eeuw en de eerste helft van deze eeuw bestond er uit geloofsovertuiging veel tegenstand tegen cremeren. Door de dode te begraven in plaats van te verbranden bleef het lichaam intact en stond niets de wederopstanding en het eeuwige leven in de weg. Begraven was de gangbare vorm; cremeren mocht alleen bij epidemieën, veldslagen en als ketterverbranding.

Bronvermelding

Wikipedia